Μνήμες

Καραβάτζιο "ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής": τί φώς! τί έκφραση! τί πλαστικότητα! τί έργο!

Έστριψα δεξιά στο φανάρι του οικισμού που παραθερίζω και βγήκα στη παραλιακή λεωφόρο. Όση ώρα περίμενα ν ανάψει το πράσινο, κοιτούσα τη θάλασσα. Κοιτούσα επίμονα τη θάλασσα με τη λαχτάρα του διψασμένου που ρουφάει άπληστα τις τελευταίες σταγόνες δροσιάς. Ήταν η ώρα που αγαπώ πιο πολύ: δειλινό… Κόβοντας το τιμόνι, της έκλεισα το μάτι με νόημα… άφησα το αυτοκίνητο να κυλήσει ήρεμα χωρίς νεύρα, χωρίς άγχος, χωρίς ξεσπάσματα του τύπου «γαμώτο αύριο δουλειά» .Τίποτα – όλα καλά…

Στη επόμενη μεγάλη στροφή ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Ένα άνοιγμα των βράχων αποκάλυπτε τον ήλιο να δύει προς τη θάλασσα, έχοντας όλες τις αποχρώσεις απ τη παλέτα του κόκκινου, σ ένα υπόστρωμα φωτιάς. Ένας μεγάλος κατακόκκινος πύρινος δίσκος μπροστά στα μάτια μου, έτοιμος να βυθιστεί στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, ήταν το δώρο μου από τη φύση για κλείσω ευχαριστημένη τον κύκλο των φετινών διακοπών μου.

Μια έντονη συγκίνηση που διήρκεσε ελάχιστα μόνο λεπτά στον πραγματικό χρόνο, χαράχτηκε όμως βαθειά στη μνήμη και ανακαλείται κάθε τόσο για να φέρει γλυκό χαμόγελο στα χείλη. Μου έχει ξανασυμβεί…